Hoezo: met veel plezier? Er is volgens mij nog nooit ook maar 1 folderbezorger geweest die dat werk voor zijn plezier doet. Beetje sneu van Netwerk VSP dat ze de bezorger met deze tekst op pad sturen.
Verder ben ik het wel met hen eens dat de bezorgers die de krantjes en folders ook echt bij de mensen in de bussen doen (en niet in een park of zoiets deponeren) gewaardeerd mogen worden. Ik stuur ze dan ook zeker niet met lege handen van de deur.

En dan nu een welgemeende en zeer originele nieuwjaarswens, uitgevoerd door mijn zwager. Ik hoop dat je de moeite neemt om het filmpje te bekijken en je meer dan te laten verrassen door zijn kunsten.

Het is het debuut van de nog jonge (in 1980 geboren en dit boek schreef ze al in 2006) Finse Rikka Pulkkinen. Geen idee hoe je die naam moet uitspreken, maar gelukkig was het boek in het Nederlands vertaald.

In recensies wordt het boek erg geroemd. En voor een groot deel kan ik me daar ook in vinden.

Het gaat over dilemma’s en grenzen.

In het boek kijk je door de ogen of via de gedachten van 4 hoofdpersonen. Ik vind het knap van zo’n jonge schrijfster dat ze al zoveel psychologisch inzicht heeft. Ze weet je als lezer ook goed in het verhaal te trekken. Ik vond het moeilijk om het boek tussendoor weg te moeten leggen (er moet tenslotte ook weleens geslapen worden).

Een van de hoofdpersonen is een meisje van 16 dat het moeilijk heeft in het leven. Ik vond vooral haar gedachten het meest realistisch overkomen.
Verder was er een vrouw van in de 50 waarvan de man was opgenomen in een tehuis vanwege dementie. Zij had hem beloofd een eind aan zijn leven te maken als hij zich niets meer zou herinneren. Nu is dat moment daar en zij worstelt met haar belofte. Het was wel nodig om daarbij de situatie in Finland in gedachte te houden, want daar is euthanasie strafbaar. Hier in Nederland zouden we met dit soort situaties heel anders omgaan, dus wij zouden er ook heel andere gevoelens bij hebben waarschijnlijk. Maar ook de strijd van deze vrouw werd mooi weergegeven.
Dan was er nog de leraar die een relatie (nou ja, relatie…. eigenlijk wilde hij alleen maar seks met haar hebben voor mijn gevoel) aangaat met het 16-jarige meisje. Op hem werd ik alsmaar bozer. Ik vond hem nogal een flapdrol eerlijk gezegd. Dat zou je ook knap gedaan kunnen noemen van de schrijfster. Hoewel ze dat misschien helemaal niet bedoeld heeft.
Als laatste zag je een deel van het verhaal door de ogen van de dochter van de leraar, een klein meisje van een jaar of 6, meen ik. Ik vond haar gedachtenwereld iets te ouwelijk voor een kind van die leeftijd.
Maar alles bij elkaar werd het totale verhaal zo wel duidelijk.

Ik vond ook een paar zwakke punten in het boek zitten.
1. De uitgesproken seksscènes. Voor mij hoeven die niet. Ik hou van wat minder expliciet. Maar tegenwoordig schijnt het, geloof ik, nodig te zijn om een boek beter te verkopen. Jammer.
2. De familierelatie tussen het 16-jarige meisje en de vrouw en de leraar-student-relatie tussen die vrouw en de leraar (kun je het nog volgen?) hebben eigenlijk geen functie.
3. De open eindes van alle verhaallijnen. Meestal vind ik dat een zwaktebod van de schrijver. Zo van, nu mag je zelf invullen hoe het met iedereen afloopt. En dat was ook hier het geval.
Al met al toch een veelbelovend debuut.

Inmiddels heeft Riikka Pulkkinen al een tweede boek geschreven dat ook in het Nederlands vertaald is. Het heet Echt waar.

Toch maar eens naar op zoek gaan.

Hier nog een foto van de schrijfster:

En natuurlijk is er op internet nog een hoop informatie over haar en haar boeken te vinden.
Mocht je ook iets van haar gelezen hebben of gaan lezen: ik hoor graag jouw mening!

Gisteravond werd voor de 22e keer het Groot Dictee uitgezonden.
Elk jaar nam ik me voor om toch eens mee te doen, maar nooit kwam het ervan.
Gisteren ging ik er voor zitten. Het leek me wel eens leuk om te kijken wat ik bak van de nieuwe spelling. Want doordat sommige dingen een paar keer heen en weer veranderd zijn, weet ik daarvan echt niet meer hoe ze nou eigenlijk geschreven moeten worden.
En ja hoor, natuurlijk zaten er aardig wat van die dingen in het door Arnon Grunberg geschreven dictee van gisteren. En ik had er dus ook een paar fout, zoals verwacht.

Dit is wat ik had opgeschreven, met de verbeteringen van na afloop:

Let niet op de slordigheid. Ik zat gewoon op de bank met het blok op schoot.

Ik had 11 fouten. Waarvan 5 in de eerste zin. Dat beloofde niet veel goeds.
Maar uiteindelijk viel het toch mee. Ik zat onder het gemiddelde van 13 fouten.
Pffff, gelukkig maar.

Het was trouwens een typisch Arnon Grunberg dictee. Het moest natuurlijk over seks gaan. En kennelijk was het ook niet zo moeilijk. Vorig jaar was het gemiddeld aantal fouten namelijk 32. Oeps! Maar goed dat ik toen niet meedeed.
De winnaars van dit jaar (gedeelde eerste plaats voor een Nederlandse vrouw en een Belgische man) hadden overigens maar 4 fouten. Knap hoor!

Voor wie nog mee wil doen, op de website van Het Groot Dictee Der Nederlandse Taal kun je alle dictees nog maken. Wist ik niet. Maar nu wel, dus wie weet……

Voeg hierbij de mededeling dat het op dit moment buiten 12,5 graden is en dan hoef ik verder niks meer te zeggen toch?

Nog met aardig wat foutjes erin, maar dat had ik toen nog niet door.

Zo elke keer een stukje erbij gehaakt. En vandaag is ie af:

3 grote bollen en nog een heeeeel klein beetje zitten erin. En aardig wat uurtjes. Maar haken blijkt heel ontspannend te zijn. Ik vind het echt heerlijk om te doen. En gaandeweg ben ik er ook handiger in geworden.

Nu nog even de draadjes afwerken en dan op naar het volgende project. Inspiratie genoeg.

Ik draag graag mijn steentje bij aan Villa Joep, vooral ook omdat er daar niets aan de strijkstok blijft hangen. Geen dure directie of luxe kantoorpanden en betaald personeel. Maar alles op vrijwillige en gesponsorde basis. Geweldig!

Dus behalve dat ik zelf 50 cent per bestelling overmaak, verkoop ik sinds kort ook de Villa Joep knuffelolifanten.

Ik koop ze in voor € 9,95 per stuk en dat is ook de verkoopprijs. Dat dat even duidelijk is.

Maar waar ik heen wil, is het volgende:
Al jarenlang ben ik ook fan van de band Racoon. Zelfs al sinds hun eerste cd Till monkeys fly, toen nog bijna niemand ooit van hen gehoord had.
Ik hou van de mooie stem van Bart, hun muziek en teksten en de aparte manier van drummen van Paul. En het lijken mij mensen met het hart op de juiste plaats.

Dat blijkt maar weer uit het feit dat Racoon de opbrengsten van hun nieuwste single Don’t give up the fight schenkt aan Stichting Jayden. Ook deze stichting zamelt geld in voor onderzoek naar neuroblastoom en werkt samen met Villa Joep.

Driedubbel mooi dus: een mooi nummer van een mooie band met een mooie bestemming van de opbrengst.

Hier nog de videoclip van het nummer:

Racoon Don’t give up the fight

Er komt natuurlijk heel veel kijken bij de organisatie van zo’n feest. Dus daarbij kan Miranda wel wat hulp gebruiken.
Net als vorig jaar heb ik de chocoladeletters die de kinderen krijgen ingepakt.

Voor:

en na:

Ook heb ik samen met een aantal anderen tasjes gemaakt waar o.a. de chocoladeletters in komen te zitten:

Zo dragen we met zijn allen een steentje bij voor kinderen die anders door Sinterklaas voorbij gereden zouden worden.
Willemijn, Merelyn, Kirsten, Tallina: allemaal bedankt voor de hulp bij het naaien van de tasjes!

Zodoende eten wij de laatste tijd heel wat dingen waar appel in verwerkt zit.
Diverse appeltaarten kwamen al voorbij.

En gisteravond heb ik appelcakejes gebakken:

Mjam mjam! Zelfs zo lekker dat er al 2 op waren voordat ik een foto (met mijn nieuwe camera!) kon maken.

Mooie herfstkleuren en een vrolijke hond met een veel te grote stok.

Da’s genieten!

De bijeenkomst was informatief maar tamelijk saai.
Gelukkig was er ook een stadswandeling door een deel van het historische centrum van de stad in het programma opgenomen. En ik kan melden dat daar een hele hoop moois te zien is. Zeker het bezoeken waard.

Na afloop liep ik nog even samen met T door een stukje Deventer waar we nog niet geweest waren. En toen kwamen we dit winkeltje tegen:

De foto is een beetje onduidelijk, want genomen met mijn telefoon en door de etalageruit heen. Maar het geeft denk ik wel een aardig beeld van een winkeltje vol met spulletjes uit de jaren 50, 60 en 70.
Veel daarvan heb ik zelf nog in huis gehad of anders mijn ouders wel.
Grappig.

Ik kon niet zien wanneer het winkeltje geopend is. Maar dit is de site ervan:

Dus hou je van vintage en retrospulletjes en van een mooie historische stad? Dan op naar Deventer!